Bekendmaking van de zwangerschap
In Nederland hebben we de rare gewoonte om een zwangerschap pas bekend te maken als de vrouw rond de 3 maanden zwanger is. De reden hiervoor is dat de statische kans op een miskraam in die eerste maanden het hoogst is. En stel je voor dat iemand weet dat je vrouw een miskraam heeft gehad? Tjongejonge, dat is erg. Wat geeft dat nou? Je begaat toch geen misdaad? Kortom, als het zover is: schreeuw het van de daken! Je bent toch blij? Nou dan, vertel het iedereen die het maar horen wil.
En mocht je vrouw dan toch een miskraam krijgen, krijgt ze (en jij ook) veel steun van anderen. Ook zo typisch Nederlands om daar dan over te zwijgen. Net of je geen verdriet mag hebben. Een miskraam is verschrikkelijk en het is te hopen dat het jullie niet overkomt. Maar waarom die typische Nederlandse voorzichtigheid? In het buitenland weten familie en vrienden het vaak bijna nog eerder dat er een kindje komt dan de ouders zelf. Daar wordt bij wijze van spreken iedereen al gebeld als de plusje op de zwangerschapstest nog amper zichtbaar is.
